تلفن تماس 88662603-(021)
آدرس ایمیل info@drdelshad.ir
منظور از مننژیت در کودکان التهاب مننژهاست؛ غشایی که مغز و نخاع را میپوشاند. امکان ابتلا به مننژیت در کودکان در هر سنی وجود دارد؛ اما نوجوانان دانشجو و دانش آموزانی که با یکدیگر زندگی میکنند بیشتر در معرض خطر ابتلا به عفونت هستند.
اگر به موقع این بیماری تشخیص داده شود، نتیجه درمان موفقیتآمیز خواهد بود. برای پیشگیری از این بیماری واکسن زدن بسیار مهم است.
همچنین باید در خصوص علائم مننژیت در کودکان آگاه باشید تا در صورت ابتلای فرزندتان به این بیماری فورا برای درمان به پزشک مراجعه کنید.
مننژیت در کودکان در بیشتر مواقع توسط باکتریها یا ویروسها ایجاد میشود؛ اما گاهی اوقات ناشی از مصرف داروهای خاص یا بیماریها رخ میدهد.
همانطور که گفتیم باکتریها و ویروسها در ایجاد مننژیت و ایجاد بیماریهای دیگر نقش مهمی دارند. در هر نوع مننژیت مانند بسیاری از عفونتهای دیگر امکان انتقال از طریق لمس، بوسیدن، سرفه یا عطسه وجود دارد.
مننژیت باکتریایی بسیار نادر است؛ اما نوع جدی از این بیماری است و در صورت عدم درمان میتواند بسیار تهدیدکننده باشد.
برخی مواقع مننژیت باکتریایی ناشی از ضربه یا عفونت موضعی شدید مانند عفونت گوش یا عفونت سینوس بینی به مننژها انتقال مییابد. انواع مختلفی از باکتریها باعث مننژیت باکتریایی میشوند.
مننژیت ویروسی که به عنوان مننژیت آسپتیک نیز شناخته میشود، از شایعترین مننژیت باکتریایی بوده و معمولا جدی است.
ویروسهایی که باعث مننژیت میشوند مانند ویروسهای سرماخوردگی، اسهال، آنفولانزا و تبخال بسیار شایعاند. از علائم رایج این بیماری میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
نوزادان مبتلا به مننژیت گاهی علائم متفاوتی دارند. نوزادان ممکن است بدخلقی، تغذیه ضعیف، خواب آلودگی یا به سختی بیدار شدن را تجربه کنند.
گاهی آرام کردن کودک در این مواقع سخت میشود، حتی زمانی که آنها را به آغوش میگیرید و تکان میدهید.
همچنین ممکن است تب یا فونتانل برآمده (نقطه نرم روی سر) داشته باشند. سایر علائم مننژیت در نوزادان میتوان به چنین مواردی اشاره کرد:
مننژیت باکتریایی بسیار جدی است، اگر علائمی مشاهده کردید یا حدس زدید که فرزند شما مننژیت دارد، باید فورا به جراح اطفال مراجعه کنید.
در صورتی که فرزند شما مشکوک به این بیماری باشد، پزشک آزمایشهایی را درخواست میکند که یکی از این موارد سوراخ کمری برای نمونهبرداری از مایع نخاع است.
با انجام این آزمایش میتوان علائم ناشی از التهاب و اینکه آیا ناشی از ویروس یا باکتری است، تشخیص داده شود.
در بیشتر موارد مننژیت ویروسی طی ۷ الی ۱۰ روز بهبود پیدا میکند. برخی از کودکان نیاز به درمان در بیمارستان دارند و برخی دیگر با درمان در خانه بهبود پیدا میکنند.
راهکارهای درمانی که برای کاهش علائم در نظر گرفته میشود، شامل استراحت، مصرف مایعات و داروهای مسکن بدون نسخه است.
اگر تشخیص مننژیت باکتریایی باشد، پزشک آنتی بیوتیکهای داخل وریدی را شروع میکند. ممکن است جایگزینی جهت آب از دست رفته بدن اثر تب، استفراغ، تعریق و کم اشتهایی، سرم تجویز شود.
راهکارهایی که برای جلوگیری از این عارضه وجود دارد به شرح زیر است:
با واکسن زدن تا حدی میتوان از ابتلا به این بیماری در کودکان پیشگیری کرد. واکسنهایی مانند سرخک، اوریون، فلج اطفال و پنوموکوک از مننژیت ناشی از این میکروبها محافظت میکند.
کودکان ۲ ماهه تا ۱۱ ساله که در معرض خطر بیشتری جهت ابتلا به عفونت هستند، باید واکسن مزدوج مننگوکوک را دریافت کنند. این دسته از کودکان شامل موارد زیر است:
بچهها و بزرگسالان باید دستهای خود را قبل از غذا خوردن، پس از سرویس بهداشتی یا در مواقعی که با بچهها بازی میکنند (مانند مهد کودک) مرتب بشویند. همچنین باید از تماس با فردی که بیمار به نظر می رسد، دوری کند.
در برخی مواقع پزشکان ممکن است به کودکانی که در تماس نزدیک با فرد مبتلا به مننژیت باکتریایی بودهاند، آنتی بیوتیک بدهند تا از عفونت جلوگیری شود.
اگر تصور میکنید که فرزند شما مننژیت دارد یا علائمی همچون موارد زیر را مشاهده کردید، فورا برای درمان به پزشک مراجعه کنید:
نوزادی که تب دارد و حال عمومی خوبی ندارد یا اینکه خوب شیر نمیخورد باید فورا توسط پزشک معاینه شود.
اگر فرزند شما نزدیک فردی بود که مننژیت دارد با پزشک در میان بگذارید تا داروهایی برای پیشگیری از این بیماری تجویز کند.
نظرات کاربران